Wpisy z Listopad 2011

Krzysztof Zanussi

Krzysztof Zanussi Kevin Smith jest reżyserem, którego poczucie humoru naprawdę trzeba lubić. Jest to artysta będący przedstawicielem tego raczej młodszego pokolenia, albowiem urodził się w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku. nie tylko reżyseruje, ale również pisze scenariusze oraz sam w filmach występuje – widzowie znają go doskonale jako Cichego Boba. Jego produkcje nie są produkcjami wysoko budżetowymi – zresztą, Smith należy do zwolenników niezależnego kina. Jego filmy mają stałe grono wiernych wielbicieli, a odpowiada on za takie produkcje jak między innymi „W pogoni za Amy”, „Sprzedawcy”, „Dogma” czy „Szczury z supermarketu”. Nie każdego jednak owe filmy śmieszą, chociaż ja osobiście uważam je za naprawdę zajebiste (n, może poza wyjątkiem „Dogmy”, która jest dla mnie czymś skrajnie idiotycznym). Smith kocha komiksy, ma nawet sklep z komiksami – motyw komiksów przewija się przez każdy jego film. Poza tym współpracował swego czasu z paroma różnymi wydawnictwami zajmującymi się komiksami właśnie. Krzysztof Zanussi jest polskim reżyserem pochodzącym z Warszawy. Na swoim koncie ma jako reżyser naprawdę całe mnóstwo produkcji. Nie mniej zresztą scenariuszy napisał. Na pewno zalicza się go do grona najlepszych polskich reżyserów. Jego kino dotyka bardzo wielu tematów ważnych społecznie, nie ucieka się od psychologicznych portretów przedstawianych w nim bohaterów. Studiował aż trzy kierunki, z których jednym była fizyka w Warszawie, drugim – filologia polska w Krakowie, a dopiero trzecim – reżyseria w łódzkiej filmówce. Krzysztof Zanussi jest jednak reżyserem nie tylko filmowym, ale także i teatralnym czy też nawet operowym. Jego talent został doceniony nie tylko w naszym kraju, ale także poza jego granicami, o czym świadczyć może wiele nagród, jakie artysta ów otrzymał. Oczywiście, w samej Polsce tych nagród i wyróżnień otrzymał całe mnóstwo. Jako reżyser zadebiutował w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym ósmym roku. Nakręcił wtedy dwa filmy, były to „Diabeł kulawy” i „Tramwaj do nieba”.

Nieruchomy poruszyciel

Nieruchomy poruszyciel Film pt.: „Nieruchomy poruszyciel” to Polski dramat z 2008 roku, trwający 90 minut i wyreżyserowany przez Łukasza Barczyka. W rolach głównych występują: Jan Frycz, Marieta Żukowska, Andrzej Chyrpa, Szymon Mysłakowski oraz Katarzyna Gniewkowska. Rezżyser, Łukasz Barczyk chciał nakręcić film jaki sam chciałby zobaczyć. A więc w przypadku tego filmu, można powiedzieć, nie żadne stały rynkowe przesłanki. Ot, taka zachcianka samolubna reżysera, prawdopodobnie za pieniądze podatnika. W każdym bądź razie, inspiracją reżysera do stworzenia tego obrazu są szeroko i dosyć często pokazywane we wszystkich mediach relacje pomiędzy przełożonym i podwładnym. Głównie chodzi o relacje seksualne. Akcja filmu pt.: „Nieruchomy poruszyciel” rozgrywa się w małym miasteczku. Jednak wymowa filmu wskazuje że akcja filmu mogłaby rozegrać się w każdym miejscu, w jakim tylko powstają relacje damsko – męskie w strukturze hierarchicznej określonej organizacji. Jest to historia dyrektora pewnej fabryki i jego podwładnej sekretarki. Film przedstawia ich najprymitywniejsze zachowania wypływające głębi ich wnętrz o podłożu seksualnym. Film pt.: „Udław się” to komediodramat z 2008 roku, trwający 93 minuty, produkcji USA, który został wyreżyserowany przez Clarka Gregga. Film jest ekranizacją twórczości Chucka Palahniuka. Nadrzędne motto tej produkcji brzmi: „Antyromantyczny bohater naszych czasów”. Wszystkie opinie o tym filmie stwierdzają że jest to obraz przedstawiający seks, pracę i rządzę posiadania w sarkastycznym świetle. Oprócz tego w filmie pojawia się także kwestia otrzymywania drugiej szansy. Jednym słowem jest to film o najczęstszych aspektach życia każdego człowieka, czyli także film o nas samych. Głównym bohaterem filmu pt: „Udław się” jest Victor Mancini, który ma bardzo niskopłatną pracę w centrum rozrywkowym. Jest seksoholikiem, uczęszcza na zajęcia grupowe anonimowych seksoholików. Niestety, ma też psychicznie chora matkę, zaś pieniądze które zarabia nie pokrywają kosztów jej leczenia. To sprawia, że chodzi do różnych restauracji, dławi się po spożyciu posiłku i w ten sposób próbuje wymusić pieniądze w formie rekompensaty. W pewnym momencie jego życia pojawia się tajemnica jego nieznanego ojca.

Federico Fellini

Federico Fellini Federico Fellini to niekwestionowany klasyk, jeżeli chodzi o kino światowego formatu. Pochodził z Włoch – tam się urodził i tam też umarł w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim roku. Był aż pięciokrotnym laureatem prestiżowego Oscara – cztery spośród nich otrzymał za najlepszy zagraniczny film, zaś jedną za całokształt twórczości. Fellini był człowiekiem o bardzo burzliwym życiorysie. Z rodzinnego domu uciekła mając zaledwie dwanaście lat, przyłączył się wówczas do cyrku wędrownego. Wielka ucieczka zakończyła się jednak już po miesiącu. Był nie tylko reżyserem, ale także utalentowanym plastykiem, stąd zapewne w jego filmach tyle plastyczności. Zresztą, swego czasu zarabiał rysując karykatury do różnych gazet. Ponadto dorabiał sobie pisaniem opowiadań. Wyreżyserował tak legendarne filmy jak chociażby „Słodkie życie” czy „Osiem i pół”. Federico Fellini już za życia stał się inspiracją dla wielu innych reżyserów. Jego żoną była włoska aktorka Giulietta Masina, oboje spoczywają w Rimini. Francis Ford Coppola to jeden z najbardziej uznanych i najbardziej popularnych reżyserów na całym świecie. Mnie kojarzy się nade wszystko z tak znakomitą produkcją, jaką był film „Dracula” z Garym Oldmanem w roli tytułowej. Coppola to także reżyser wszystkich trzech części „Ojca chrzestnego”. Właśnie z tymi wymienionymi powyżej filmami kojarzony jest najczęściej, chociaż ma ich oczywiście na swoim koncie dużo więcej, żeby wspomnieć chociażby znakomity „Czas apokalipsy” czy „Zaklinacza deszczu”. Córka Coppoli, Sofia, poszła w jego ślady i także jest reżyserka oraz scenarzystką filmową. Słynnym bratankiem tego amerykańskiego reżysera jest znakomity aktor Nicolas Cage. Francis Ford Coppola wyreżyserował naprawdę bardzo wiele filmów, do wielu napisał także scenariusze i wiele ich wyprodukował. Jego praca spotkała się z ogólnym uznaniem filmowego świata, albowiem była niejednokrotnie nagradzana i wyróżniana – w tym między innymi prestiżowym Oscarem oraz wieloma nominacjami do tej statuetki.

Krzysztof Kieślowski

Krzysztof Kieślowski Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, iż śmierć Krzysztofa Kieślowskiego w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku zamknęła pewną epokę w polskiej kinematografii. Był to artysta światowego formatu, zaś dzieła, które wyszły spod jego ręki znajdowały uznanie wszędzie tam, gdzie je prezentowano. Znakomity reżyser – polskie kino już nigdy nie będzie mieć drugiego Kieślowskiego, albowiem są jednak ludzie nie zastąpieni. Kieślowski ukończył słynna filmówkę w Łodzi – jako ciekawostkę można podać w tym miejscu informację, iż dostał się do niej dopiero za czwartym razem. Pochodził z Warszawy. Początkowo parał się kręceniem filmów stricte dokumentalnych, ale potem – na szczęście – zainteresowały go filmy fabularne. Zadebiutował w tej dziedzinie obrazem zatytułowanym „Personel”. Na swoim koncie miał mnóstwo filmów, włącznie z seria dziesięciu obrazów składających się na cykl pod wspólnym tytułem „Dekalog”. Wszystkie jego filmy skłaniały do refleksji oraz niosły bardzo głęboki przekaz. Quentin Taratino to bez wątpienia reżyser, który wniósł do światowej kinematografii tak zwany świeży powiew i zapoczątkował cos zdecydowanie nowego. Prawie wszystkie jego filmy od razu zyskały miano kultowych – z najsłynniejszą jego produkcją na czele, a mianowicie filmem zatytułowanym „Pulp Fiction”. To absolutnie klasyczna pozycja w całej kinematografii. „Pulp Fiction” wywróciło kino do góry nogami. Filmy Quetina Tarantino to swoista mieszanka sensacji w najlepszym wydaniu oraz czarnego momentami humoru. Nie brakuje w nich lejącej się krwi, ale tez i tekstów, które już na stałe weszły do codziennego języka. Tarantino to reżyserski samouk, chociaż pobierał lekcje aktorstwa. Sam zresztą bardzo często występuje w swoich filmach i także za te występy widzowie go uwielbiają, jako aktor pokazał się też w filmach, których nie reżyserował, jak dla przykładu w „Desperado” – scena, w której opowiada kawał jest po prostu genialna. W przyszłym roku wejdzie na ekrany jego film „Inglorious Bastards”.

  • Reklama

  • Portal