Wpisy oznaczone tagiem filmy

Lasse Hallstrom

Lasse Hallstrom Lasse Hallstrom to bardzo utalentowany reżyser pochodzący ze Szwecji. Z cała pewnością światowy rozgłos przyniósł mu wspaniały film zatytułowany „Co gryzie Gilberta Grape’a”. w roli tytułowej wystapił tutaj Johnny Depp, zaś jego niedorozwiniętego umysłowo brata zagrał kilkunastoletni wówczas Leonardo di Caprio (była to tak znakomita rola, że Akademia Filmowa wyróżniła ją nominacją do Oscara). A potem szło już niczym z płatka. Za scenariusz do filmu pod tytułem „Wbrew regułom” Hallstrom dostał Oscara (on zreszta również wyreżyserował tenże film). Statuetka uhonorowano również grającego w tym filmie główna rolę aktora o nazwisku Michael Caine. Hallstrom ma na swoim koncie także tak znakomity film jak „Czekolada”, gdzie po raz kolejny współpracował z Johnnym Deppem. W filmie tym wystąpiła także jego żona Lena Olin – szwedzka aktorka znana również poza samą Szwecją, w „Czekoladzie’ zagrała Josephine. Hallstrom wyreżyserował ponadto między innymi „Kroniki portowe” oraz „Niedokończone życie”. Martin Scorsese to bez wątpienia jeden z najwybitniejszych i najpopularniejszych reżyserów na świecie. Urodził się w Nowym Jorku w tysiąc dziewięćset czterdziestym drugim roku. trudno uwierzyć, ale miał początkowo zamiar, ażeby zostać księdzem, był nawet w seminarium duchownym. Poszedł jednak po rozum do głowy i zrezygnował z tegoż seminarium. Podjął wówczas kształcenie w kierunku filmu – ta dziedzina sztuki fascynował go od zawsze. Już podczas studiów nakręcił kilka filmów, które ogólnie zostały przychylnie przyjęte przez krytyków. Reżyserska kariera Martina Scorsese rozpoczęła się na dobre w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym trzecim roku filmem zatytułowanym „Ulice nędzy”. Już trzy lata później został laureatem Złotej Palmy za „Taksówkarza” z Robertem de Niro w roli tytułowej oraz z nastoletnią wówczas jeszcze Jodie Foster. Jako ciekawostkę można podać informację, iż Martin Scorsese reżyserskiego fachu uczył takie późniejsze sławy jak Olivier Stone czy Spike Lee. Zdobył wiele nagród. Peter Jackson należy do grona tych reżyserów, którzy już chyba na zawsze kojarzeni będą z konkretnymi filmami. W przypadku Jacksona chodzi oczywiście o „Drużynę pierścienia”, „Dwie Wieże” oraz „Powrót króla” składające się na „Władcę Pierścieni”. Podejrzewam, że co by teraz nie nakręcił, dla widzów i tak pozostanie na zawsze reżyserem powyżej wspomnianych tytułów. Przyniosły mu one zresztą bardzo wiele nagród, w tym także prestiżową statuetkę Oscara. Peter Jackson to reżyser, który pochodzi z Nowej Zelandii. Filmami interesował się od najmłodszych lat. Jeżeli chodzi o reżyserski kunszt, jest samoukiem, nie ukończył żadnej filmowej szkoły. Jego debiutem reżyserskim był pochodzący z tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego szóstego roku obraz zatytułowany „The Valley”. Sam o sobie mówi, że gdyby miał się utożsamić z jakąś postacią występującą we „Władcy Pierścieni”, to z całą pewnością byłby to któryś z hobbitów. Peter Jackson najprawdopodobniej wyreżyseruje też film „Hobbit. Tam i z powrotem”. Robert Altman był bez wątpienia jednym z najbardziej wybitnych reżyserów na świecie. urodził się w tysiąc dziewięćset dwudziestym piątym roku, zaś zmarł zaledwie dwa lata temu. Był Amerykaninem. Reżyserował nie tylko filmy, ale także teatralne przedstawienia – tych jednak miał na swoim koncie naprawdę bardzo niewiele, zaczął bowiem późno, bo rok przed swoją śmiercią. Aczkolwiek z teatrem związany był od bardzo, bardzo wielu lat – podobnie, jak i z operą. Jest to reżyser, który za swoją twórczość zdobył całe mnóstwo różnych nagród oraz nominacji do nich, w tym było to także aż pięć nominacji do prestiżowego Oscara. Statuetkę otrzymał dopiero w tym roku, w którym zmarł i przyznano mu ją za całokształt twórczości. Zajmował się także pisaniem filmowych scenariuszy. Pokazywał się także jako aktor, a ponadto był oczywiście filmowym producentem. Jego praca za kamera rozpoczęła się w tysiąc dziewięćset czterdziestym ósmym roku. nakręcił między innymi „Gosford Park”, „Kansas City” czy „Pret-a-Porter”. Nazwisko Stevena Spielberga znają doskonale ludzie na całym świecie, jego filmy mają bowiem wszędzie mnóstwo wielbicieli. Nakręcił wiele filmów, które do dziś cieszą się ogromna popularnością, jak chociażby „E.T.”, „Kolor purpury”, „Park Jurajski”, „Lista Schindlera” czy wreszcie cztery filmy o przygodach najsłynniejszego archeologa na świecie o nazwisku Indiana Jones – chociaż osobiście mam szczerą nadzieję, iż „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki” definitywnie zakończy ten cykl, bo ten film akurat to wielka klapa, a i Harrisom Ford, prawie siedemdziesięcioletni, z trudem poruszał się, coś potwornego. Żoną Stevena Spielberga jest aktorka Kate Capshaw. Jest to jego drugie małżeństwo. Spielberg zaliczany jest do grona najbardziej wpływowych gwiazd na całym świecie. niejednokrotnie dostawał propozycje wyreżyserowania różnych filmów, ale nie godził się, więc za kamerą stawał wówczas ktoś inny – tak dla przykładu było w przypadku „Deszczowego człowieka” i „Bohatera ostatniej akcji”.

Paul Newman

Paul Newman Paul Newman to kolejna wielka gwiazda filmowa z prawdziwego zdarzenia, która opuściła ziemski padół niedawno – stało się to bowiem pod koniec października bieżącego roku, ale aktor był już od jakiegoś czasu bardzo ciężko chory. Na świat przyszedł w tysiąc dziewięćset dwudziestym piątym roku. uchodził za niewątpliwie jednego z najbardziej przystojnych aktorów i trudno się takiej opinii dziwić – zwłaszcza, kiedy się patrzy na jego fotografie z lat młodości. Był nie tylko niezwykle utalentowanym aktorem, ale także i producentem filmowym. Oprócz tego sam bardzo często stawał za kamerą jako reżyser. Był dwukrotnym laureatem prestiżowej nagrody przemysłu filmowego, a mianowicie Oscara. Raz statuetkę otrzymał za całokształt twórczości, a raz przyznano mu ją za rewelacyjną rolę w filmie wyreżyserowanym przez Martina Scorsese pod tytułem „Kolor pieniędzy”. Paula Newmana pamiętamy także i z bardzo wielu innych filmów, takich jak choćby „Żądło”, „Butch Cassidy i Sundance Kid” czy „Długie, gorące lato”. Robert Redford jest tym typem mężczyzny, z którym czas nie obszedł się niestety łaskawie. Za młodu był bowiem bardzo przystojny, ale zestarzał się niestety naprawdę strasznie. To jednak zupełnie nie koliduje z tym, aby Roberta Redforda zaliczyć do najbardziej znakomitych aktorów tej starej gwardii, która już niestety powoli odchodzi. Redford urodził się w tysiąc dziewięćset trzydziestym szóstym roku. nie jest tylko aktorem, ale także i reżyserem. Gdybym miała powiedzieć, z czym najbardziej kojarzy mi się Robert Redford – a właściwie to z jakim filmem, bez chwili wahania odpowiedziałabym, że na pewno z „Pożegnaniem z Afryką”, gdzie stworzył wspaniały duet wspólnie z rewelacyjną Meryl Streep. Poza tym jeszcze utkwił mi w pamięci po roli w „Żądle” – jest to bez wątpienia jeden z moich ulubionych filmów, naprawdę godny polecenia obraz, prawdziwa klasyka. Robert Redford wystąpił w bardzo wielu westernach. Podobno miał zagrać w „Ojcu chrzestnym”, ale ostatecznie – jak wiemy – do tego nie doszło. Viggo Mortensen to dla mnie niewątpliwie jeden z najciekawszych aktorów, odnoszę tylko smutne wrażenie, że jest to aktor bardzo niedoceniany. A naprawdę szkoda, bo jest naprawdę dobry – do tego to człowiek wszechstronnie uzdolniony pod artystycznym kątem. Fascynuje go nie tylko aktorstwo, ale także i muzyka (jako muzyk jazzowy ma na swoim koncie kilka płyt), poezja oraz malarstwo. Wydał także tomik swojej poezji. Talentu odmówić mu nie można. Chociaż urodził się w Stanach Zjednoczonych, jest także obywatelem Danii. Podobno włada biegle kilkoma językami. Światowy rozgłos przyniosła mu rola Aragorna we „Władcy Pierścieni” – zagrana zresztą znakomicie. Jako ciekawostkę można w tym miejscu podać, iż podczas kręcenia tego filmu Mortensen nie mieszkał jak reszta filmowej ekipy w hotelu, ale w lesie, na dodatek w pełnym uzbrojeniu. Tłumaczył to tym, że zależy mu bardzo na tym, aby Aragorn był jak najbardziej wiarygodną postacią. Mortensen jest także wielkim miłośnikiem koni, świetnie jeździ konno.

Film profesjonalny

Film profesjonalny Pojęcie filmu profesjonalnego często jest chwytem reklamowym producentów, chcących zachęcić do kupna produktu. W przypadku filmów kolorowych różnica pomiędzy filmem profesjonalnym a zwykłym jest bardzo istotna. Na przykład filmy profesjonalne mają zdecydowanie mniejszą tolerancję ekspozycji, czyli zakres możliwego prześwietlenia lub niedoświetlenia. Są one także bardziej wrażliwe na zmianę temperatury, zatem aby uniknąć efektów starzenia się oraz zachować wierność oddawania barw, należy je przechowywać w lodówce. Filmy tego typu są produkowane z myślą o zawodowcach, którzy wymagają dokładnego, niezmiennego w czasie zbalansowania barw. Ponieważ czułość filmu oraz jego balans barwny zmieniają się w czasie przechowywania, filmy profesjonalne są wypuszczane na rynek z parametrami wyśrubowanymi do granic możliwości, a następnie przechowywane przez sklepy fotograficzne w lodówkach w celu zapewnienia ich jak najlepszej kondycji. Jeśli film został już otwarty (wyjęty z plastikowego pojemniczka), lepiej przechowywać go w temperaturze pokojowej i wywołać jak najszybciej po zrobieniu zdjęć. W fotografii analogowej stworzono różne typy filmów stworzone do wykorzystywania ich w nietypowych sytuacjach. Przykładem takiego filmu jest Polaroid, który zawiera odczynniki, pozwalające na natychmiastowe wywołanie każdego zdjęcia. Istnieją również inne niezwykłe materiały fotograficzne, które pokrótce zostaną przedstawione. Filmy o wysokim kontraście, to produkty, dające obraz złożony jedynie z dwóch barw: jasnego podłoża filmu i czerni, bez jakichkolwiek przejściowych odcieni szarości. Filmy na podczerwień, wychwytujące niewidzialne dla oka ludzkiego promieniowane podczerwone. Dostępne są w wersji czarno – białej i kolorowej. Chromogeniczne filmy czarno – białe, działające podobnie jak filmy kolorowe – tworzący się na nich obraz złożony jest z zamieszczonych w emulsji cząsteczek barwnika, a nie metalicznego srebra. Mają one szeroką skalę tolerancji naświetlania, co pozwala naświetlać każdą klatkę, stosując inną czułość filmu. T różni film chromogeniczny od filmów konwencjonalnych, w których cała rolka filmu musi być naświetlana z jedną czułością.